“Yaşamını gözden geçirdiğinde, “Hayat, benim için biraz yanılgı, biraz utanç, biraz da pişmanlıktan ibaret.” dediği olurdu. İnsan, yanılgılarını rahatlıkla
ifşa eder pişmanlıklarını üslubunca dile getirirken, utancını
–paylaşmak şöyle dursun- kendisi bile duymak, hatırlamak istemezdi!

Kendisiyle baş başa kaldığında, iç dünyasına yolculuklar yapar olmuş,
kendini tanımaya çalışmıştı! Tanıyabilmiş miydi? Bilmiyordu.
Tek bildiği, içinde bir değil sanki birden fazla kişi vardı!”